Gedichte in Plattdeutsch

Vulltanken !

Max Kohrs is Tankwart hier bi Shell:
"Mit Super-Service stets zur Stell!"
Föhrst du to'n Tanken bi em lang,
putzt he di fix de Schieben blank,
prüft Öl un Luft, dat is een Klacks.
Sörvis is Trumpf bi unsen Max.
Sein besten Fründ is Hannes Klausen.
Dat is een Kerl vull Jux un Flausen.
Un weer de Spaß ook noch so lütt,
Hannes is Eerstmann an de Sprütt!
Vör good acht Dagen kreeg he dat Schuulen:
He wull den Max ook mal een puulen.
Jüst as de Tankstell knackevull
Föhrt Hannes op'n Hoff wie dull.
Doch nich mit'n Auto, Mann oh Mann,
mit'n Fohrrad kümmt de Schapskopp an.
He drückt op den "Bedienungsknoop"
Un hölt dormit den Laden op.
Max kümmt ook prompt herantostuven
Un fragt: " Wat wullt Du hier to snuuben?
Ick heff keen Tied, man to, verswinn!"

Hannes harr blots Kreienschiet in'n Sinn:
"Wenn ick nix wull, wer'k al verswunn!
Nu bün ick hier, nu bün ick Kund'n!
Vulltanken bitte, bit an den Stutzen,
un ook den Schieben bitte putzen.
Twee Drüppen Öl kunnen ook nich schaden.
Ick tööf solang bi Di in'n Laden!"
Max klapp vör Schreck dat Muul heraff.
Bi soveel Frechheit weer he baff.
Tööv, denkt he, di will ick kriegen.
Nu ward mien Sörvis ganz gediegen.
Dat duur nich lang, een half Minut,
un Hannes keem ut den Laden rut
un fragt: "Is alles nu in'n Loot?
Betalen deit de Leeve Gott!"
"Na , denn is good!" seggt nu Max Kohrs
Un pedd den Hannes fix in'n Nors!
De bölkt nu los: "Wat fallt Di in?
Hest Du för Spaß denn keenen Sinn?
Mi dücht, Du büst total besopen!"
Max grient: "Nee, blots Dien Kufferrumm stünn open!"

Wat ick mi van't Leben wünsch

Wat ick mi van't Leben Wünsch,
ja dat is gar nich vääl,
En bäten Spaaß, en bäten Spääl,
en beten Lachen, en bäten Wenen,
un mal so wesen as en Kind,
segg, will ick tovääl?

Wat ick mi van't Leben Wünsch,
ja dat is gar nich vääl,
en paar nette Frünnen,
en moi't Wien,
un mal so wesen as en Kind,
segg, will ick tovääl?

Wat ick mi van't Leben Wünsch,
ja dat is gar nich vääl,
en warme Stuuv,
en moi Tass Tee,
un mal so wesen as en Kind,
segg, will ick tovääl?

Anita Rabenstein, Wilhelmshaven

Wienmmaand

De Luft smeckt as Sleedorn.
Vör't Huus an de Müür,
dor lodert in de Harfstsünn
dat Wienloof as Füür.

Kattekers sünd flink
Achter Eckeln noch her,
Tunnegels denkt bold al
An't Winterquarteer.

Natuur will nu slapen,
wi günnt eür dat geern.-
Hebb Dank för dien Gaven,
Dank di, Moder Eern!

Maria von Höfen

Windmaand

De Boote sünd inhaalt,
Kien Storck mehr in't Reit ;
Un Harfstgold so riekelk
Is allns verjuchheit.

De Nävel liggt gries
As een smuddelig Dauk,
daags över de Wischen
un uk över'n Brauk.

De Nächte dreegt Wittfrost,
et wintert al bold. -
Verlaten steiht buten
Een Bank noch vör't Holt.

Maria von Höfen

Winterdag.

Ünnern sülwern Spitzendook
Kuschelt Busch un Bom,
Un de wintermöde Wilt
Ligt in'n deepen Drom. -
Griese Möhm kummt ut'n Hult
Mit ehr swore Kiep,
Slept sik schier den Puckel krumm,
Ruge - ruge - Riep.

Hell van'n Brink her Kinnerlarm,
Slittschoh, Slöp un Sleden.
Vagels kommt in dichten Swarm,
Hebt al Hunger leden.
VADDER Lünk de plustert sik,
Segt to sin lütt Wieb:
"Winter is'n slimme Tied!" -
Ruge - ruge - Riep.

Stigt nu erst de Schummertied
Lies ut Daak un Damp,
Dringt sik Old un Jung vergnögt
Üm de lüttje Lamp.
Kösters krischan puußt den Rook
Ut sin gröne Piep;
Leder weet: Dat Fröhjohr kummt! -
Ruge - ruge - Riep.
Stigt nu erst de Schummertied
Lies ut Daak un Damp,
Dringt sik Old un Jung vergnögt
Üm de lüttje Lamp.
Kösters krischan puußt den Rook
Ut sin gröne Piep;
Leder weet: Dat Fröhjohr kummt! -
Ruge - ruge - Riep.