Gedichte in Plattdeutsch

De Strohkopp.

Kiek mal, dor in Nabers Kurn
Steiht .'n groten Kirl to Iurn.
Is so leg as Huut un Knaken,
Arm un Been sünd dünne Staken.
Sin Gesicht ut Hawerstroh
Dat passt wunnerschön dorto.
Op de Vagels schall he passen,
De to Hunnert fallt in'n Gassen.
Grot un grimmig steiht he dor,
Wackelt mit'n Kopp sogor.
Awer dinkt ji, se worn bang?
Ne, passt op, dat durt nich lang.
Denn sitt' se op sin'n Zillinner,
Klackst em op de Jack herünner.
Und dat kummt noch, dat son Wicht
In sin Rocktasch Lüttje krigt!

Swalbenjahr

April
Swalb, leewe Swalb, wat leng ik di her!
Büst du denn trügg, is warm al dat Weer?
Mai
Swalb, leewe Swalb, nu fang man glieks an.
Maak dien Nest trech, so geiht dat vordann!
Juni
Swalb, leewe swalb, de Lütten sünd groot,
fleegt üm'anner, wat hebbt se vör'n Moot!
August
Swalb, leewe Swalb, denn is dat sowiet:
Baben up'ndraht ... wedder Swalbentiet.
September
Swalb, leewe Swalb, na Afrikas Küst' -
Of dat gootgeiht? Och, wenn ik dat wüßt!
Oktober
Nu ward dat kold, wat leng ik di her!
Swalb, leewe Swalb, du büst dor nich mehr!

De swarte Mann.

Wat geiht baben op'n Dack?
Is so swart as Kritjelack.
Bulen hett sin grot Zilinner,
steiht sik god mit all de Kinner.
Kiek, nu sackt he in den Slot,
as de Ammer in den Soot.
Ünnen achtern Kleederschapp
kummt he wedder ut de Klapp.
Meent ji, he seeg anners ut?
Ne, - noch blanker is de Snut.

Krögers Peter hett em uzt,
den hett he de Finstern putzt.
All fief Finger op de Backen,
op de Näs'n dicken Placken.
All hebbs lacht un jeder segt:
" Züh, dat wür den Peter recht.
Kiek, dor lööpt n lütten Neger, -
Peter Kröger - Schosteenfeger!"

Use Jahrestieden

In usen langen Lävensloop
geiht't mal rünner un mal rup.
Dar geiht't koppünner un koppöver,
so geiht us Läven ga vöröver.
Dat Läven hett ok moje Sieten,
genauso at de Jahrestieten.
Eerst kummt , Vörjahr, - use Jugendtiet,
Lävenskampf, - dat is de Sömmertiiet.
Sünd wi in'n Harvst denn land't,
hett jeder woll sein Stand.
De Winter kummt, de deckt all to,
he is dat Graff, gifft us de Ruh'.
Blot dat Höpen mött ümmer blieven,
dat Vöhrjahr mött dat Ies verdrieven.
So geiht dat wieter, dat is wahr,
alltiet un ümmer, Jahr üm Jahr.

Marianne Scheelken