Gedichte in Plattdeutsch

Dien Levensteit

De Tiet fleeg as een Wulk vörbi
dat Johr geiht up de lesde Tuur
sinniger angahn laten willt wi
Puust halen för een niege Spuur

De Tiet, dat is de Ogenblick
wohrhaftig gau de Tiet is üm
dat niege Jahr mit gode Sicht
veel Levenslust för alle Stünn.

De Wiehnachtstiet is nu Programm
Juulklapp un de Wiehnachtsmann
veel Lichter an den Wiehnachtsboom
moi hillig Tiet, een Wiehnachtsdroom.

För't niege Johr een goot Programm
köönt gahn kandidel up de Straten
dien Levenstiet, de Peer spann an
dat gah jo goot, bi alle Saken.

Helmut Steinert, Delmenhorst

Draken opfiern.

Hallo! Hier gifft wat to kieken!
Hermann lett den Draken stiegen.
Öwert't ganze Hawerland
Reckt sin lange Segelband.

Süh, he fangt al an to hüppen,
Un de bunte Stiert ward wüppen.
Gegen Wind geiht' langsam hoch,
- Beten swiemeln deit he noch. -

Jümmer düller nu un höger,
Kummt de Sünn' bedinklich nöger.
Eben könnt wi em noch sehn
Dör de krusen Wulken tehn. -

Willi Witt hett ok een'n hatt;
Awer dit güng nich so glatt.
Wüß sin Stüer nich to bruken,
Dä sik furts de Näs' afstuken,
Leeg dor denn för dood in't Gras. -
Willi, ne, - dat makt keen Spaß!

Grote Wäsch.

Ut de Kök kummt dicken damp,
Wat schall dat woll heeten?
Mudder hett hüt grote Wäsch,
Dat mutt jeder weten.
Riffel - raffel - ruffel gaht
Ehr de flinken Hannen,
Un de witte, weeke Schum
Stigt al ut de Wannen.
Allens sauber, allens frisch,
Dat makt däglich Sorgen.
Mudder dinkt: "Wat fertig is,
Ligt nich rüm bit morgen." -
Witt as Snee ward jedet Stück,
Mudder kennt keen Sümen.
- Riffel - raffel - ruffel, - lat'
Dampen man un schümen!

Achtern Hus' in Sünn' und Wind Ward gliek allens drögen.
Ja, son Lin' vull reine Wäsch
Is doch en Vergnögen!

Harwst

Die harwst, dat is die schönste Tied
För all die lütten Gören,
denn is dat ganze Awt jo riep,
die Appels, Noet un Beeren.
Un Vadding schüdt't den Plummenboom,
un Mudding, die kaakt Maus,
un Sünndag - radt ji, wat dat giwwt?
Die ierst gebraden Gaus!

Un abends, wenn dat düster is,
denn gahn w' mit uns' Latern
un singen die Straten up un dal
von Sonne, Mond un Stern.

Hornung

Noch sleppt Natur in Ies un Snee.
De lüttjen Vagels lie'et Noot.
De Hunger kellt, dat ddeit ähr weh.
Wi geevt ähr nu dat nöödig Broot.
De Minschen fiert Karneval
Mit Büttenreed un vääl Pläseer.
Denn danzt se, sünd rein ut de Tüüt.
Denn geiht dat dull tokehr.


Un buten in den hogen Snee,
de Kinner juucht un lacht.
Se bot den Sneemann, sünd vergnöögt
Un maakt ,ne Sneeballslacht.