Geschichte in Plattdeutsch

De Wekendag in,n Volksgloven

Maandag is de erste Wekendag, de het mit'n Maand to doon. Ewig unbeständig, wiest he uns jümmer ,n anner
Gesicht. Denn man ja nix ünnernehmen, wat von Duur sein schall. An den Dag nich freen, nich de Arnt anfangen un nich ,ne anner Stell.

Diensdag is na den Kriegs- un Gerichtsgott Ziu nöömt. De Swaben seggt Ziestag un de Plattdütschen Dingsdag, von Ding or Thing - dat Gericht. De is goot för Justizsaken, Hochtieden un Deenstanfang.

Middeweken hettsien Naam von Wotan, den olen Weddergott. Dat Wurt find't sik ok in dat ingelsche
"Wednesday". Denn weerd de Unseligen Herr över den Segen mit Füür- un Watersnot,
Hagelslag, Beenbruch un Süken. Üm dat allens tu'n Weg to gahn, lang slapen, to Huus blieven, düchtig
eten un drinken un tietig af in't Bett!

Dönnerdag hett Donar dat Regeer, de Gewiddergott mit den Hammer. En Hamer bruukt'n mennigmal bi Geschäften un Verdreeg, de Aukschonator gifft den Toslag mit'n Hamer. Dönnersdag tröcken de Froonslüüd ehre besten Kleder an. Wi seggt ja hüüt noch: "Se hett sik updonnert".

Freedag würd Jesus an't Krüüz slaan. An'n Freedag nix ünnernehmen un in Gang bringen, erst recht nich an'n darteihnsten. Welk meent, et stimmt nich, dat is doch Göttin Freia ehr Dag, best to'n Amüseren un de Leev. Mag't jedereen holen, jüst as he't will.

Sönnavend is de Schüffel in de Hand nehmen un keen Warktüüg! Doch wenn'n fuul Wief nich mit dat Spinnen ferdig ward, föhrt s'nachts de Hex in'n Spinnrocken, un den annern Sönndag haut ehr de Düvel de Haspel üm de Ohren.

Sönndag is de sövente Wekendag. Wat ,ne Freud bi de Öllern, wenn wat Lütts ankummt, et is ja'n Sönndagskind! Up Sönndagsarbeit raut keen Segen, dat hett de Mann in'n Maand al beleven mößt.

Friedrich Hasselmann